Dorośli i dzieci w Oświęcimiu - streszczenie - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Kiedy pomyśli się o ogromie śmierci, której miejscem stały się tereny Polski, to obok zgrozy odczuwa się zdziwienie. Miliony ludzkich istnień zginęły w trybie sprawnej i ciągle doskonalonej organizacji. Miliony istnień ludzkich zostało przerobionych na surowiec i towar w obozach śmierci. Każdego dnia odkrywane są miejsca kolejnych obozów, mniej znane niż Majdanek, Oświęcim, Brzezinka czy Treblinka, ukryte pośród lasów i zielonych wzgórz, co pozwalało na rozwinięcie systemów uproszczonych i oszczędnych. Odnaleziono zbiorowe mogiły w Tuszynku i Wiączynie pod Łodzią. W starym pałacu w Chełmnie zginęło około miliona ludzi. W małym budynku z czerwonej cegły przy Instytucie Anatomicznym we Wrzeszczu z zamordowanych ludzi wytapiano tłuszcz na mydło, a ich skórę garbowano na pergamin. Niemcy obiecywali Żydom, aresztowanym we Włoszech, Holandii, Norwegii i Czechosłowacji doskonałe warunki pracy, stanowiska z instytutach naukowych. Pewnej grupie Żydów podarowali na własność bogate miasto przemysłowe Łódź. Zalecali, aby zabierali ze sobą tylko najcenniejsze rzeczy. Kiedy transport przyjeżdżał na miejsce ludzie wysiadali na jedną stronę toru, a ich walizki rzucano na wielkie stosy. Przed wejściem do bloków mieszkalnych kazano im się rozbierać i starannie składać ubrania. Jedni byli zapędzani do komór gazowych, inny do hermetycznych samochodów, gdzie dusili się spalinami podczas jazdy. Inni otrzymywali łachmany i byli prowadzeni do pracy. W obozach pracy zgromadzono ogromne stosy ubrań, obuwia i kosztowności. Wszystko miało swoją wartość i było wywożone pociągami do Rzeszy. Spalone kości utylizowano na nawóz, z tłuszczu wyrabiano mydło, ze skóry – wyroby skórzane, a włosy przerabiano na materace. Te „produkty uboczne” przynosiły Niemcom nieobliczalne dochody. Ta stała dywidenda, płynąca z ludzkiego przerażenia, męczarni, zbrodni i upodlenia, stanowiła istotną ekonomiczną rację dla utrzymywania obozów pracy.

Od więźniów, wracających do Polski z obozów niemieckich, z Dachau i Oranienburga, pochodzą kolejne szczegóły, które wzbogacają wiedzę o faktycznych wydarzeniach. W Rzeszy zastępy specjalistów zajmowały się rozpruwaniem ubrań i obuwia, zwożonego z polskich obozów pracy. W szwach znajdowali mnóstwo ukrytych złotych monet. Po śmierci Himmlera odnaleziono setki tysięcy funtów w dewizach dwudziestu sześciu państw. Zeznania świadków z Oświęcimia potwierdzają, że obóz miał dwojaki charakter: polityczny i ekonomiczny. Zadaniem politycznym było uwolnienie terenów od pierwotnych mieszkańców. Zadaniem ekonomicznym było czerpanie zysków z pracy więźniów w obozie i zagarniętych majątków. Wszystko to było dziełem ludzi – ludzie byli wykonawcami i przedmiotami akcji Niemiec. Ludzie ludziom zgotowali ten los. Przed Komisją Badania Zbrodni Niemieckich przesłuchiwani byli więźniowie z obozu, ocaleni od śmierci. Byli między nimi ludzie nauki, politycy, lekarze, profesorowie, będący chlubą swoich narodów. Każdy ocalony dowiadywał się o śmierci najbliższych: rodziców, żony, dzieci. Przeżyli, choć tak naprawdę nie liczyli na to. Doktor Mansfeld, profesor uniwersytetu w Budapeszcie, wyznał, że przeżył, ponieważ ani przez chwilę nie wierzył w ocalenie. Gdyby kiedykolwiek poddał się złudzeniom, to nie osiągnąłby moralnego spokoju, który utrzymał go przy życiu. Zadaniem ludzi w obozach było niesienie pomocy innym choć sami każdego dnia ocierali się o śmierć. Jako lekarze byli potrzebni Niemcom, co otwierało przed nimi możliwości ratowania ofiar. Dzięki temu doktor Grabczyński z Krakowa, po objęciu bloku Nr 22, zmienił go w prawdziwy szpital, podstępem bronił chorych przed zagazowaniem, ratował im życie.

Lecz przecież i ci, którzy byli wykonawcami planu mordu i grabieży, byli również ludźmi. Ludźmi byli również ci, którzy nadgorliwie rozszerzali ramy rozkazów i mordowali ponad normę. Z zeznań posła Mayera, który spędził w obozach niemieckich dwanaście lat, wyłania się obraz oprawców z Oświęcimia. Największym zbrodniarzem w obozie był August Glass, który upatrzone ofiary był w nerki w ten sposób, że nie zostawiał śladów, a śmierć następowała po trzech dniach. Inny miażdżył stopą krtań człowieka. Jeszcze inny zanurzał głowę więźnia w kadzi tak długo, dopóki ofiara się nie udusiła. Jeden z blokowych był bardzo wymagający podczas apelu i za niedokładne wyczyszczenie ubrania lub butów uderzał gumą, zakończoną ołowiem, tak celnie, że zabijał na miejscu. Każdego dnia musiał zabić co najmniej piętnaście osób. Inny z kolei przed śniadaniem dusił kilku więźniów, których wybierał podczas porannej przechadzki. Byli to ludzie, którzy mogli to robić, ale nie musieli. Wcześniej jednak uczyniono wszystko, by rozbudzić w nich te siły, których nigdy nie powinno wydobywać się z podświadomości człowieka. Doskonale obmyślone systemy wychowania i odpowiednia selekcja przyczyniły się do ukształtowania zespołu ludzkiego, który doskonale odegrał przypisaną mu rolę w dziejach ludzkości. Z zeznań posła Mayera wynikało, że w początkowym stadium partia Hitlera werbowała członków spośród społecznych szumowin: przestępców, morderców, złodziei i sutenerów. Odpowiednie nazistowskie wychowanie rozbudzało ich wrodzone instynkty. W Niemczech ukazała się ustawa, zabraniająca zarzucania członkom partii osobistej przeszłości. Według zeznań profesora psychiatrii w Pradze, doktora Fischera, na specjalnych kursach szkolono młodzież hitlerowską w zakresie sadystycznego okrucieństwa. Wszyscy ci ludzie byli świadomi swoich czynów i nie zwalniało to ich od całkowitej odpowiedzialności.

Dzieci w Oświęcimiu miały świadomość, że umrą. Do gazu wybierano mniejsze, które nie mogły jeszcze pracować. Selekcja odbywała się w ten sposób, że dzieci przechodziły kolejno pod metalowym prętem, zawieszonym na wysokości jednego metra i dwudziestu centymetrów. Te mniejsze prostowały się i stąpały wyprężone na palcach, by w ten sposób uzyskać życie. Około sześciuset dzieci, przeznaczonych do komory gazowej, trzymano w zamknięciu, nie mając jeszcze odpowiedniego kompletu do zapełnienia komory gazowej. One również zdawały sobie sprawę ze swoje sytuacji. Biegały po obozie i chowały się, lecz SS-mani zapędzali je do bloku. Z daleka słychać było, jak płakały i wołały o ratunek. Chciały żyć. Pewnej nocy do jednego z lekarzy zastukano w okno jego lekarskiego pokoiku. Kiedy je otworzył, do pomieszczenia weszło dwóch zupełnie nagich, przemarzniętych chłopców. Udało im się uciec z samochodu w chwili, gdy podjeżdżał do komory gazowej. Lekarz ukrył ich u siebie, a na zaufanym człowieku przy krematorium wymógł, by pokwitował odbiór dwóch trupów więcej. Przetrzymywał chłopców u siebie do czasu, kiedy mogli pokazać się w obozie bez wzbudzania podejrzeń.

Pewnego dnia doktor Epstein, profesor z Pragi, przechodząc między blokami oświęcimskiego obozu, zobaczył dwoje dzieci, które siedziały na piasku i przesuwały po nim jakieś patyczki. Na jego pytanie, co robią, odpowiedziały, że bawią się w palenie Żydów.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Dno - streszczenie
2  Zofia Nałkowska - życiorys
3  Czas i miejsce akcji „Medalionów” Zofii Nałkowskiej



Komentarze: Dorośli i dzieci w Oświęcimiu - streszczenie

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: