„Medaliony” Zofii Nałkowskiej, złożone z ośmiu krótkich opowiadań, można zaliczyć do małej formy prozatorskiej. Autorka w mistrzowski sposób połączyła wypracowaną latami technikę pisarską, sposób artystycznego obrazowania, umiejętność skrótu oraz doskonale zorganizowaną fabułę, by na kilkudziesięciu stronicach dzieła skondensować wiedzę o epoce, ludziach i życiu w czasach drugiej wojny światowej. „Medaliony” są artystyczną pamiątką po tych, którzy zginęli w masowych zbrodniach hitlerowskich, tych, którzy zdołali przetrwać i świadectwem ówczesnego barbarzyństwa, pozostawionym kolejnym pokoleniom.


Artyzm „Medalionów” należy rozpatrywać na kilku płaszczyznach. Głównym elementem narracji są celowe przemilczenia. Nałkowska nie poddaje przeżyć swoich bohaterów analizie psychologicznej, zmuszając czytelnika do samodzielnego wyciągania wniosków, do głębokich przemyśleń i zatrzymania się nad tragedią, która dotknęła miliony ludzi. Atmosfera tamtych czasów oddawana jest na różne sposoby. Czasami poprzez opis krajobrazu bądź miejsca, rzeczowy, konkretny, na wskroś realistyczny, który poprzez odpowiedni dobór wyrażeń staje się scenerią pełną przejmującego smutku. Czasami owo celowe przemilczenie wyłania się z opowieści bohaterów, którzy mówią o swoich przeżyciach prostym językiem. Celowym przemilczeniem staje się także brak odautorskich komentarzy, choć tak naprawdę Nałkowska poprzez odpowiedni dobór środków artystycznych i odpowiednie wyselekcjonowanie faktów wyraża swój protest i oskarża faszyzm, który przyczynił się do masowej śmierci setek tysięcy ludzkich istnień i cierpienia tych, którzy przeżyli, lecz zostali okaleczeni przez wojnę psychicznie i fizycznie.



Bohaterowie „Medalionów” rzadko znani są z imienia, nazwiska czy też szczegółowego wyglądu. Jest to kolejna cecha artyzmu utworu. Bohaterowie są bowiem uosobieniem milionów ofiar, reprezentują cierpienia tych, którzy znaleźli się w niszczącej otchłani drugiej wojny światowej. Dzielili swój los z tymi, którzy nie przeżyli, są realni, konkretni i anonimowi. Ich portrety psychologiczne są naszkicowane zdecydowanymi, choć oszczędnymi rysami, przez co stają się tytułowymi medalionami, które można wmurować w groby milionów pomordowanych. Są jednocześnie ukazani jako jednostka i typ, ponieważ ich losy stały się powieleniem losów innych. Kreacja bohaterów skupia się na prezentacji autentyczności ich istnienia, a indywidualne losy podniesione są do rangi losów ogólnych, oddając poprzez krótki opis całą istotę wewnętrznych przeżyć człowieka. Człowieka, którego psychika została zniszczona przez faszyzm, który w obliczu nieszczęścia, okrucieństw i powszechności śmierci zatracił wrażliwość moralną i zobojętniał wobec zbrodni.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 
  Dowiedz się więcej
1  Człowiek jest mocny - streszczenie
2  Cechy kompozycji „Medalionów” Zofii Nałkowskiej
3  „Medaliony” jako „oskarżam” Zofii Nałkowskiej



Komentarze
artykuł / utwór: Artyzm „Medalionów” Zofii Nałkowskiej




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: