Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Każdy się bał tym mydłem myć na początku... Obrzydzenie było do tego mydła. Zapach miało niedobry. Profesor Spanner bardzo się starał, żeby ten zapach ustał. On pisał do chemicznych zakładów, żeby przysłali olejki. Ale zawsze czuć było, że to nie takie mydło.
[Profesor Spanner]

W Niemczech, można powiedzieć, ludzie umieją coś zrobić - z niczego...
[Profesor Spanner]

Z tego mianowicie powodu, że Niemcy przeżywały wówczas wielki brak tłuszczów. Więc wzgląd na stan ekonomiczny kraju, na dobro państwa mógł go do tego skłonić.
[Profesor Spanner]

Budzili nas o trzeciej w nocy, nie było światła, po ciemku słałyśmy łóżka, piłyśmy czarną kawę bez cukru i jadłyśmy prędko ten chleb. Od czwartej do wpół do szóstej był apel na dworze. Zimno, deszcz albo śnieg, wszystko jedno. Potem było pół godziny drogi do fabryki, tak żeby zdążyć na szóstą. Obiad dawali nam w fabryce. To była zupa z liści czy z czegoś, nie umiem wytłumaczyć - brukiew suszona czy coś takiego. Rano i wieczór czarna kawa bez cukru i do tego dziesięć deka chleba na cały dzień. Naprzód dawali piętnaście deka, a później już tylko dziesięć - no, to był taki kawałek. Więc byłyśmy wciąż głodne. Straszny był głód.
[Dno]

Jednak coś jadły - powiedziała ciszej. - Raz jedna ruszała ustami. I jedna miała zakrwawione paznokcie. Proszę pani, to było strasznie karane! Ale one tam w nocy jadły mięso z tych trupów!
[Dno]

Odplombowali wagon i wtedy nas zobaczył. Proszę pani! Jak nas zobaczył, jego oczy zrobiły się okrągłe, ręce o tak rozcapierzył ze strachu! Tak się nas przeląkł! Wyglądał jak dzik!
[Dno]

Strach mi, że nie zapamiętałam, jak się nazywały. Bo tam były wartościowe, zasłużone kobiety. Może ich teraz szuka rodzina, jak ja szukam moich dzieci. A ja nie mogę sobie przypomnieć, kto to był. Widzi pani, widzi pani! Nawet Niemiec, i to się przeląkł, jak nas zobaczył. Cóż to dziwnego, że one nie mogły wytrzymać.
[Dno]
Później przyszedł czas, gdy na cmentarz spadały pociski. Posągi i medaliony potłuczone leżały wzdłuż alei. Groby z otwartymi wnętrzami ukazały w pękniętych trumnach swoich umarłych. Ale kobieta cmentarna wobec tej sprawy również zachowała wrodzony spokój. - Nic im nie będzie - powiedziała. - Nie umrą przecież drugi raz.
[Kobieta cmentarna]


strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij





Komentarze: Medaliony - cytaty

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 



2018-11-12 22:22:42

Nałkowska się myli, mówiąc "ludzie ludziom ..." Używa przestarzałej definicji człowieka, nie ma pojęcia o przemocy strukturalnej, nie ma pojęcia o psychologii społecznej. "Ludzie ludziom" jest pustym frazesem. Człowiek to przede wszystkim istota społeczna, masowa.


2018-11-09 18:16:47

kiedy zaczynałam czytać tę książkę jadlam jabłko... chyba wszyscy domyślają się co nastąpiło później... też interesuję się tym tematem od ponad 10 lat... a mam teraz 19... przeczytajcie "cieniom Treblinki" Ryszarda Czarkowskiego... my mamy trudności z przeczytaniem tych wszystkich ksiązek... pomyślcie o tych którzy to przeżywali...


2018-11-04 19:17:01

to 0kropne do czego zdolny jest człowiek wobec drugiego człowieka...a jednak "ludzie ludzie zgotowali ten los" jeśli macie na tyle odwagi to przeczytajcie tą książke. nie martwcie sie jest cienka.polecam tym którzy chcą dowiedzieć sie do czego jest zdolny człowiek


2018-10-20 15:05:06

Czytająż pierwszy rozdział" medaliony" siedząc sama w pokoju poczułam dziwny zapach. Tona samą myśl wytwarzania mydła z ludzkiego tłuszczu. Blleeeee


2018-10-13 19:50:51

czytalam...wogole interesuje mnie ten temat: zaglady calej ludzkosci..bo tak naprawde wszyscy ucierpieli. nalkowska bardzo dobrze to zobrazowala-porazajaco ale dobrze..




Streszczenia książek
Tagi: